Besluit

De enkele eenvoudige bepalingen die in juni 1999 werden ingevoerd om een academisch onderricht toe te voegen aan de specialistische opleiding, hebben de rechtspositie van de GSO de facto volledig uitgehold, op elk niveau en doorheen alle fasen van het opleidingscurriculum.

De afdwingbaarheid van de GSO-rechten in de regelgeving is onbestaande zolang de specialistische opleidingen zich zullen afspelen in een "studentje – professor(patron)" relatie.

Het "attest" bedoeld in art. 19 van het KB van 21-04-1983 genereert onrechtstreeks en zonder enige rechtsgrond een soort middeleeuws "goddelijk recht" over de GSO, en zelfs een gelijksoortige vorm van "autoriteit" over de perifere ("geaffilieerde") stagemeesters. Er zijn perifere stagemeesters die gedwongen worden hun evaluatie van de kandidaat te herzien onder het dreigement “geen kandidaten meer te krijgen”, weliswaar niet op grond van een beslissing van het orgaan dat daartoe wettelijk bevoegd is - de Hoge raad voor geneesheren-specialisten en huisartsen - maar door de academische "collega" van het specialisme die op eigen houtje de inhoud van de stageplannen van "zijn" GSO bepaalt.

Vele GSO durven gewoonweg hun wens om een deel van de opleiding in perifeer milieu te verrichten niet eens te verwoorden, uit vrees voor narigheid en mogelijke represailles.

In vergelijking tot de periode vóór juni 1999, heeft deze "pre-academisering" de kwaliteit van de specialisatieopleiding zeker niet verbeterd. Ze heeft vooral een relatieve toename in de hand gewerkt van het aantal "GSO-jaren" in universitaire ziekenhuizen. Ze heeft vele GSO’s verwijderd van de nochtans noodzakelijke opleiding in de technische routine in het perifeer ziekenhuismilieu. Voor het overige heeft ze ervoor gezorgd dat de academische ziekenhuizen tijdens de nacht, het weekend en op feestdagen vooral omkaderd worden door GSO’s, soms tegen een schrale vergoeding. Aldus heeft ze bijgedragen tot de toename van de prestatievolumes verricht door kandidaat-specialisten, waar niemand zicht op heeft.

Het herhaald "discours" van Franstalige faculteiten tegen de "numerus clausus" en voor "keuzevrijheid en onderwijs" is geenszins geloofwaardig als men een kritische blik werpt op de academische attitudes en gedragspatronen in verband met keuzevrijheid en specialisatieopleiding zoals die nochtans door het KB van 21-04-1983 juridisch worden gewaarborgd aan de kandidaat-specialisten. Het attest afgeleverd door een Geneeskundefaculteit geeft geen enkele universitaire stagemeester de toelating om zich de rechten van de kandidaat-specialist toe te eigenen. Elk stageplan van een GSO opgelegd door iemand die zichzelf op de koop toe opdringt als stagecoördinator, is een tweevoudig misbruik van recht1. Elk onvolledig gehouden stageplan of elke opgelegde eenzijdige wijziging van een stageplan is een misbruik van recht. Elke weigering van stages in een andere stagedienst door een zichzelf opdringende stagecoördinator, is een misbruik van recht. Enz.,enz.

Men ziet niet in waarom de enkele aanpassingen die in maart 1999 werden aangebracht aan het KB van 21-04-1983 teneinde een universitair theoretisch onderwijs in te lassen in het curriculum van de specialistische opleidingen, na enige tijd aanleiding moesten geven tot de knoeiboel van vandaag. Er is geen enkele objectieve reden die zoiets verantwoordt. En toch gingen enige tijd later de universitaire kringen hun "wishfull" interpretatie al meteen inkleden met de benaming "de academisering".

Het meest zorgwekkende is wel dat dit (minstens) "borderline" gedrag en zijn vele variaties, bij sommige faculteiten tot ontwikkeling is gekomen zonder enig schuldgevoel of schroom, zonder enige morele emotie, zonder enige autokritische analyse of reflectie, alhoewel het evident was dat daarbij het recht en de keuzevrijheid van de GSO werden geschonden.

De kandidaat-specialisten zijn geen adolescenten. Het zijn volwassen vrouwen en mannen met een artsendiploma, die na zeven jaar “studentje” zijn eindelijk een beroepsopleiding aanvatten van nog maar eens vijf jaar of meer in een specialisme. Dank zij de "academisering" en zonder te weten welke bijkomende beroepstitels nog zullen geschapen worden om hun opleiding te verlengen en hun specialisme te verengen, starten ze een levensproject met ongekende afloop. En met de academisering zoals ze vandaag in de Franse gemeenschap wordt toegepast hebben ze nog minder zicht op het “curriculum”, pardon, de doolhof waarin ze gaan verstrikt geraken.

Namens het uitvoerend bestuur.

In extenso (202 Kb)