|
Vorige 
Inhoud 
Volgende
DR JACQUES MERCKEN, HET VBS EN DE MEDISCHE GEMEENSCHAP
Het feit dat Dr J. MERCKEN na een veertien jaar lange ambtstermijn, op 5 februari jl. het roer van het VBS overliet in andere handen, kan de medische gemeenschap niet onverschillig laten. Deze kinderarts met haast natuurlijke voorzittersallures, een uitgesproken zin voor waarden, eerlijkheid en tact - een soort " levensaristocratie "-, heeft dank zij zijn diplomatieke ingesteldheid een duurzame en dragende rol gespeeld in de onderlinge verstandhoudingen binnen het artsencorps. Veel belangrijker dan wie ook kan vermoeden, hijzelf inbegrepen.
Zijn bijna aangeboren zin voor nederigheid -zelfonderschattende grapjes waren schering en inslag-, maakte dat hij zich meestal bewoog op de achtergrond. Wat dan weer door sommigen ten onrechte als mediaschuwheid werd geïnterpreteerd. De beste dingen in het leven moet je met maat gebruiken.
In zijn voorzitterspositie wist hij het juiste onderscheid te maken tussen het haalbare en wat niet door de beugel kan. Middenin de soms tegenstrijdige belangen in de sector, verliep zijn leidende functie zo goed als rimpelloos. Op hoogstens enkele scherven na, waarbij hij grif zijn ongelijk toegaf, zelfs als dit niet helemaal waar was. Liefst zocht hij naar de gematigde oplossingen, met zin voor arbitrage in alle respect voor de standpunten van onderlinge tegenstrevers.
Sommigen beweren dat de kindergeneeskunde een " zachtaardig " specialisme is, en dat daaraan Merckens vreedzame voorzitters-carrière te danken was. Misschien. Maar, met een caustisch bijtende humor kon hij zonodig vlijmscherp kritisch optreden. Zodra fundamentele waarden van de beroepsuitoefening, zoals het belang van de patiënt, in gedrang kwamen, brak het hem zuur op en wee wie daarvan de oorzaak was. " Keizer-koster " COLLA en vele andere politici hielden aan zijn (meestal bondige doch) spattende schriftelijke tussenkomsten meermaals een brok in de keel.
Weinig ziekenhuisartsen zullen beseffen dat, dank zij hem, enkele fundamentele aspecten van hun rechtspositie konden weerstand bieden aan de vanuit de ziekenhuislobby georganiseerde statuut-erosie. Een reeks belangrijke acties van de geneesheren-specialisten en ziekenhuisartsen, die in de loop van het laatste decennium werden ondernomen, kwamen tot stand onder zijn stille samenwerking met Marc MOENS. Doorgaans werd Jacques MERCKENs instemming daarbij spontaan beschouwd als de bevestiging van de juiste keuze. Vorig jaar zorgde hij nog persoonlijk voor vlammend verzet tegen de onverantwoorde vervolgingen ingesteld door de Dienst voor Geneeskundige Controle van het RIZIV i.v.m. de specialistenconsulten op vraag van de huisarts bij ouderlingen met fysische of psychische afhankelijkheid. Belangrijk is dat hij dit dossier naar een mogelijks passende oplossing bracht, in het algemeen nut van de patiënt, en in volle eerbied voor de rol van de huisarts.
Dr J. MERCKEN verdwijnt geenszins van het VBS-toneel. Voortaan wordt hij alleszins vertegenwoordiger van de Kinderartsen in het VBS-bestuur. Hij blijft ook leider van de Belgische delegatie bij de Europese Specialisten Vereniging.
Toen hij, enkele jaren geleden op een vergadering verscheen, vroeg een arts die naast mij zat, wie die man was die zo sterk geleek op de Franse ex-minister Raymond Barre. Waarop ik antwoordde dat Jacques Mercken veel groter was dan Barre. En toen mijn buurman zijn blik liet glijden over de nogal rijzige gestalte, besefte ik dat hij het verkeerd begrepen had.
Jos Van den Nieuwenhof
Vorige
Inhoud
Volgende |
