|
Nr 8 - November 1999
Vorige  Inhoud  Volgende
ZIEKENFONDSEN EN (HANDELS)PRAKTIJKEN
In het September/Oktobernummer van " Budget en Recht " werd zopas een
verrassend editoriaal gepubliceerd waarin sommige praktijken worden aan de kaak gesteld
van ziekenfondsen. Wij nemen de volledige tekst van het editoriaal hierna over. Zo heeft
" Budget en Recht " het over de zgn. aanvullende vrijwillig-verplichte
verzekering waarmee een privé- dienstenaanbod wordt gebonden aan de rol die de
ziekenfondsen als publieke instelling vertolken op het vlak van de verplichte
ziekteverzekering. Dat de ziekenfondsleden hier in hun consumentenrechten worden
aangetast, ligt voor de hand. Het opzet blijkt duidelijk uit de tekst: een dominante
positie verwerven op de markt en ...mogelijke alternatieven uitschakelen. Dat
ziekenfondsen ook hun politieke bindingen en kanalen aanwenden om hun financiële belangen
in het zgn. aanvullend dienstenaanbod te vrijwaren, wordt in het editoriaal weliswaar niet
in het daglicht gebracht.
De bepalingen van artikel 50bis van de ZIV-wet (ereloonsupplementen) zijn er bvb. alleen
gekomen om de financiële last van het aanvullend verzekeringsaanbod van de politieke
ziekenfondsen tot nul te herleiden. Om dezelfde redenen blijft men aanhoudend weigeren de
in het Akkoord artsen-ziekenfondsen voorziene inkomenscategorieën die aanspraak kunnen
maken op de sociale ereloontarieven, daadwerkelijk toe te passen.
Nog gortiger wordt het wanneer sommige ziekenfondsen de aanvullende verzekering aanwenden
om ook binnen hun activiteiten inzake de verplichte ziekteverzekering de onwettige toer op
te gaan. Zo gaan sommige ziekenfondsen alsmaar verder hun boekje te buiten door bijzondere
voordeel-akkoorden af te sluiten met bepaalde zorgverleners m.b.t. activiteiten die tot
het toepassingsveld van hun openbare opdracht als verzekeringsinstelling behoren.
Het ergste is niet alleen het inhoudelijk aspect van die afspraakjes, maar wel het feit
dat niet aan alle zorgverleners gelijke kansen geboden worden. Toemaatje daarbij is dat de
gezochte effecten van beleidsmaatregelen van de overheid teniet gedaan worden om bevriende
(of eigen) belangen te dienen. Zoals bvb. bijzondere tussenkomsten in de remgelden van
raadplegingen in bepaalde " bevriende " poliklinieken en instellingen. Ook
vroeger bestond dit. In sommige lokale gevallen was de terugbetaling zelfs hoger dan het
remgeld dat de patiënt betaalde. Maar het is hoog tijd dat deze praktijken verdwijnen.
Dit is immers een weliswaar patiëntvriendelijke wijze om de begrotingsdoelstellingen van
de regenboogregering een deukje te geven. In het algemeen belang?
Ondanks alle Jadot-rapporten blijven de regionale verschillen in de ziekteverzekering een
probleem. Misschien is dat zo omdat de grote politieke ziekenfondsen het met hun
aanvullend dienstenaanbod nu eenmaal zéér regionaal willen spelen...en omdat de ethiek
en ingesteldheid m.b.t. deze praktijken merkelijk communautaire verschillen vertoont.
Een verbitterd zelfstandig beoefenaar schrijft ons: " Hoe lang kan men nog dulden dat
de aanvullende verzekering van Mutualiteit X nr zoveel een bijkomende vergoeding toekent
van meer dan 10.000 BEF bovenop de normale terugbetaling voor een orthodontische
behandeling? En dat deze voordelen alleen toepasselijk zijn in welbepaalde instellingen.
Maar dat doet men op zeer voorzichtige wijze, zonder publiciteit - men weet immers wel dat
het fout is: patiënt krijgt de discrete aanbeveling inlichtingen in te winnen bij de
afgevaardigde van de ziekenkas.. De vrijgevestigde orthodontisten van de regio weten van
niets. Krijgen ook niet de gelegenheid om een overeenkomst af te sluiten. Maar binnen
afzienbare tijd komt er geen lid van de mutualiteit X nog bij hen over de vloer. Waarna
ook andere federaties hetzelfde systeem zullen toepassen. "
Is dit de nieuwste (of meest Belgische) vorm van managed care: de " aangeslotenen
" (niet de " patiënten ") met een " verplicht-vrijwillige "
aanvullende verzekering binden aan bepaalde " medische centra " (niet de "
zorgverleners ") die, als enige, in leven mogen (moeten?) blijven?. Het gaat te ver.
Véél te ver.
ZIEKENFONDSEN GAAN TE VER
(Hoofdartikel uit Budget en Recht - September/Oktober 1999 Nr 146)
Bij sommige ziekenfondsen is de aanvullende verzekering verplicht. Dat is strijdig
met de wet op de handelspraktijken en verre van consumentvriendelijk. Wilt u dat extraatje
niet, betaal er dan niet langer voor.
Ziekenfondsen zijn privé-instellingen die van de Staat een belangrijke taak kregen,
namelijk het beheer van de verplichte ziekte- en invaliditeitsverzekering, een essentiële
tak van de sociale zekerheid. Daarbij fungeren de ziekenfondsen als een overheidsdienst,
met als een van hun meest in het oog lopende activiteiten de terugbetaling van de kosten
voor geneeskundige verzorging. De centen daarvoor alsook die voor hun werking halen ze uit
een openbare spaarpot die grotendeels wordt gespekt met de verplichte sociale bijdragen
die worden ingehouden op de inkomsten van al wie een beroepsactiviteit uitoefent.
Maar daarnaast bieden de ziekenfondsen alsmaar meer bijkomende diensten aan, gaande van
het uitlenen van materiaal voor zieken en revalidanten over het verlenen van reisbijstand
en het organiseren van vakantieverblijven tot kinderopvang thuis. Tegenover die
"aanvullende verzekering" staat een bijkomende jaarlijkse premie van 2.000 tot
3.000 fr. Alle ziekenfondsen samen rijven hiermee miljarden franken binnen.
Welnu, als die aanvullende verzekering volgens de toetredingsvoorwaarden van het
ziekenfonds verplicht is voor de leden, dan wordt iets opgelegd dat niet tot de wettelijke
opdracht behoort. Het is onaanvaardbaar dat de consument daarin geen keuze wordt gelaten.
· Op dit ogenblik gaan de overgrote meerderheid van de ziekenfondsen op die manier te
werk. Daardoor is het voor de sociale verzekerden steeds moeilijker om nog een alternatief
te vinden.
· De ziekenfondsen bieden de diensten die deel uitmaken van die aanvullende
verzekeringen, telkens in pakket aan, ongeacht of de consument ermee baat is of niet. Ook
wanneer ze de lijst met diensten uitbreiden en de prijs verhogen, staat de consument voor
een voldongen feit, hij kan alleen "ja en amen" zeggen.
Een dergelijke handelwijze zet de deur open voor misbruiken, en is bovendien strijdig met
de wet betreffende de handelspraktijken en de voorlichting en bescherming van de
consument. Als de ziekenfondsen beweren dat die regelgeving niet op hen van toepassing is,
dan klopt dat eventueel voor de verplichte verzekering, maar niet voor de aanvullende
verzekering. En net in dat geval gaat het om diensten die ook worden aangeboden via het
normale handelscircuit, waar de wettelijke regels wél moeten worden nageleefd.
· Geregeld overlappen diensten uit een aanvullende verzekering, bijv. reisbijstand of
terugbetaling van ziekenhuiskosten, met dekkingen die de consument reeds, en veelal
bovendien ruimer, via andere verzekeringen geniet. Maar wie geen twee keer voor hetzelfde
wil betalen, blijft willens nillens met een minderwaardige dekking opgescheept. Dat kan
niet!
Wij raden alle consumenten die geen of weinig baat hebben bij de aanvullende verzekering
van hun ziekenfonds, dan ook aan om er niet langer voor te betalen! Wellicht zal ermee
worden gedreigd om u uit te sluiten. Maar voor zover wij weten, voegen de ziekenfondsen de
daad niet bij het woord, uit schrik dat de kraan zal worden dichtgedraaid van de subsidies
waarop die verzekerden recht geven en dat de publieke opinie zal worden wakker geschud
over die ronduit onsympathieke praktijken. Mocht dat toch voorvallen, dan zijn wij bereid
om de belangen te behartigen van onze leden die daarvan het slachtoffer zouden worden. Wij
roepen hierbij ook de bevoegde instanties op, de minister van Economische Zaken, de
minister van Sociale Zaken en de controledienst van de ziekenfondsen, om aan die
praktijken een einde te maken.
Vorige Inhoud Volgende |
